Daniel 5:18 אַנְתָּה As for you , ʾan·tå̄h מַלְכָּ֑א O king , mal·kā עִלָּיָא the Most High ʿil·lå̄·yå̄ אֱלָהָא֙ God ’ĕ·lā·hā יְהַ֖ב gave yə·haḇ אֲבֽוּךְ׃ your father ’ă·ḇūḵ לִנְבֻכַדְנֶצַּ֥ר Nebuchadnezzar lin·ḇu·ḵaḏ·neṣ·ṣar מַלְכוּתָ֤א sovereignty mal·ḵū·ṯā וּרְבוּתָא֙ and greatness , ū·rə·ḇū·ṯā וִיקָרָ֣א glory wî·qā·rā וְהַדְרָ֔ה and honor . wə·haḏ·rāh Daniel 5:19 וּמִן־ Because of ū·min- רְבוּתָא֙ the greatness rə·ḇū·ṯā דִּ֣י that dî יְהַב־ He bestowed yə·haḇ- לֵ֔הּ on him , lêh עַֽמְמַיָּ֗א the people ‘am·may·yā כֹּ֣ל of every kōl אֻמַיָּא֙ nation ’u·may·yā וְלִשָּׁ֣נַיָּ֔א and language wə·liš·šā·nay·yā הֲו֛וֹ vvv hă·wōw זָאֲעִין trembled zå̄·ʾă·ʿīn וְדָחֲלִ֖ין in fear wə·ḏā·ḥă·lîn מִן־ before min- קֳדָמ֑וֹהִי him . qo·ḏā·mō·w·hî הֲוָ֣א He hă·wā קָטֵ֗ל killed qā·ṭêl דִּֽי־ whom dî- הֲוָ֨ה he hă·wāh צָבֵ֜א wished ṣā·ḇê מַחֵ֔א and kept alive ma·ḥê וְדִֽי־ whom wə·ḏî- הֲוָ֤ה he hă·wāh צָבֵא֙ wished ; ṣā·ḇê הֲוָ֣ה . . . hă·wāh מָרִ֔ים he exalted mā·rîm וְדִֽי־ whom wə·ḏî- הֲוָ֤ה he hă·wāh צָבֵא֙ wished ṣā·ḇê הֲוָ֣ה . . . hă·wāh מַשְׁפִּֽיל׃ and humbled maš·pîl וְדִֽי־ whom wə·ḏî- הֲוָ֥ה he hă·wāh צָבֵ֖א wished . ṣā·ḇê הֲוָ֥ה . . . hă·wāh Daniel 5:20 וּכְדִי֙ But when ū·ḵə·ḏî לִבְבֵ֔הּ his heart liḇ·ḇêh רִ֣ם became arrogant rim וְרוּחֵ֖הּ and his spirit wə·rū·ḥêh תִּֽקְפַ֣ת was hardened tiq·p̄aṯ לַהֲזָדָ֑ה with pride , la·hă·zā·ḏāh הָנְחַת֙ he was deposed hā·nə·ḥaṯ מִן־ from min- מַלְכוּתֵ֔הּ his royal mal·ḵū·ṯêh כָּרְסֵ֣א throne , kā·rə·sê וִֽיקָרָ֖ה and his glory wî·qā·rāh הֶעְדִּ֥יוּ was taken he‘·di·yū מִנֵּֽהּ׃ from him . min·nêh Daniel 5:21 טְרִ֜יד He was driven away ṭə·rîḏ וּמִן־ from ū·min- בְּנֵי֩ mankind bə·nê אֲנָשָׁ֨א . . . , ’ă·nā·šā וְלִבְבֵ֣הּ׀ and his mind wə·liḇ·ḇêh עִם־ was like ‘im- חֵיוְתָ֣א [that of] a beast . ḥê·wə·ṯā שְׁוִי . . . šə·wī מְדוֹרֵ֔הּ He lived mə·ḏō·w·rêh וְעִם־ with wə·‘im- עֲרָֽדַיָּא֙ the wild donkeys ‘ă·rā·ḏay·yā יְטַ֣עֲמוּנֵּ֔הּ and ate yə·ṭa·‘ă·mūn·nêh עִשְׂבָּ֤א grass ‘iś·bā כְתוֹרִין֙ like an ox , ḵə·ṯō·w·rîn גִּשְׁמֵ֣הּ and his body giš·mêh יִצְטַבַּ֑ע was drenched yiṣ·ṭab·ba‘ וּמִטַּ֥ל with the dew ū·miṭ·ṭal שְׁמַיָּ֖א of heaven šə·may·yā עַ֣ד until ‘aḏ דִּֽי־ . . . dî- יְדַ֗ע he acknowledged yə·ḏa‘ דִּֽי־ that dî- עִלָּיָא the Most High ʿil·lå̄·yå̄ אֱלָהָ֤א God ’ĕ·lā·hā שַׁלִּ֞יט rules šal·lîṭ בְּמַלְכ֣וּת over the kingdom bə·mal·ḵūṯ אֲנָשָׁ֔א of mankind , ’ă·nā·šā יְהָקֵ֥ים setting yə·hā·qêm עֲלַיֵהּ׃ over it ʿă·la·yēh וּלְמַן־ whom ū·lə·man- דִּ֥י . . . dî יִצְבֵּ֖ה He wishes . yiṣ·bêh

